Özyeğin Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği ikinci sınıftan arkadaşımız Cem Arslan, İstanbul’a üçüncü köprü yapılmadan enerji ihtiyacını çözdü ve ödülleri götürdü

Canberk Beygova

Benim gibi sözel bölüm okuyanlar için mühendislikler, “erkek başına düşen uzun saçlı erkek” sayısı türünden esprilerin yapıldığı bölümlerdir. Bir de dünyadan bihaber olduklarını, robot gibi yaşadıklarını söyler dururuz. Meğer bağıra bağıra gelen üçüncü köprü etrafı ziyan etmesin diye düşünen mühendis adayları da varmış, Özyeğin Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği ikinci sınıf öğrencisi – hem de ödüllü - Cem Arslan mesela. Her şey spor salonlarında kilo vermek için koşan insanlardan enerji üretmek gibi beni delice - ayrıca güldüren -bir fikirle başlamış. Devamını Cem’den dinleyelim.

IBM Türkiye ve Yeditepe Üniversitesi Fütürizm Kulübü’nün “Bir İstanbul Düşle” sloganıyla düzenlediği IBM Akıllı İstanbul 2010 Fikir Yarışması’nda birinci oldun. Buraya katılmak nerden geldi aklına?
Bir gün okuldan eve dönerken bir pet-shop un vitrininde, koşarak kabindeki küçük LED lambaları yakan ve bu lambaları yaktıkça daha bir şevkle koşan bir hamster gördüm. O sıralarda üniversitemde aldığım “iş planı hazırlama” dersi için fikir arayışı içindeydim zaten. O an benim de kafamda bir ışık yandı, “neden bunu insanlarla yapmıyoruz?”. On binlerce belki de yüz binlerce insan Gym-Center’larda fit kalmak ya da kilo vermek adına koşuyor. Buradan fosil yakıt kullanmadan ciddi miktarda temiz enerji elde edebiliriz! Bu fikrimi fizik hocam Dr. Güray Erkol ile paylaştım, mantıklı ve gerçekleştirilebilecek bir düşünce olduğunu söyleyip beni ciddi şekilde motive etti. Yarım saat sonra bir ileti düşmüştü e-mailime, hocamdan geliyordu ve benim aradığımın Piezo teknolojisi olabileceğini ve incelememi söylüyordu. Neyse ben bu fikrimi derste paylaştım ve aslında iyi anlatamadığımdan kabul edilmedi, tek kelimeyle duvara toslamıştım. Tabiri caizse o güne kadar yükselen motivasyonum tabana vurmuştu ve bu işten vazgeçtim.

Vazgeçmemişsin ama neden?
Vazgeçiyordum aslında iki-üç ay sonra çok alakasız bir zamanda gene Güray hocamdan bir ileti düştü e-mailime. İçinde Piezo teknolojisiyle ilgili uygulamaların yer aldığı linkler vardı, inceledim ve hocamın yanına gittim.   Aynı gün, danışmanım olan Dr. İsmail Arı hocamla kütüphanede sohbet ederken böyle bir yarışmanın varlığından haberdar oldum. Oturup bunu İstanbul’a nasıl uyarlarız diye beyin fırtınası yaptık ve birinciliği getiren projenin ilk adımı atılmış oldu.

Sana birinciliği getiren projeni anlatabilir misin biraz?
Projem İstanbul’un kaynaklarından üretilecek olan faydayla temiz ve sürdürülebilir enerji kaynaklarına olan büyük ihtiyacı karşılama yönünde atılmış bir adımdı. Senin de bildiğin gibi İstanbul’un en büyük sorunu trafik, bu yükü en çok çeken yapılar ise başta köprüler olmak üzere bu köprülerin bağlantıları, kavşaklar, viyadükler. Bu yapılar her ne kadar statik yapılar olsa da enerji üretebilmek için yeterince dinamikler. Dünyada popülaritesi gittikçe yükselmekte olan bir teknoloji olan Piezoelektriğin kısa bir beyin fırtınasından sonra bu yapılara daha farklı bir bakış açısıyla uygulanabileceğine karar verdim. Özellikle yapılması düşünülen üçüncü köprünün ki bu da İstanbul’un ayrı bir problemi, belirlenecek stres noktalarına yerleştirilecek uygun piezo maddeler sayesinde,temiz enerji üretilebilir. Böylece dünyanın ilk çevreci köprüsüne İstanbul sahip olabilir. Sonuç olarak da üretilen bu enerjinin köprünün ve yakın çevresindeki tüketicilerin enerji ihtiyacının karşılanması mümkün olabilir.

Ne kadar süreni aldı bitirmek?
Bu anlattıklarımın hepsi üç-dört ay içerisinde gerçekleşti. Ama bazı geceler hem derslerimi beraber götürebilmek hem de projeyi tamamlamak adına sabahladığım da oldu. Aslında en büyük sıkıntı da bilgi eksikliği noktasında yaşandı. Köprünün üzerinden kaç araç geçtiği, aydınlatma için ne kadar enerji harcandığı gibi verileri araştırdım.

Ödül sürpriz miyidi?
Ödül törenine davet edilmiştim ama sonucu bilmiyordum, neyse o gün dersim olan hocalarıma mail attım, bir-iki saat izin alabildim. Okula döndüğümde elimde ödülle önce Fizik Laboratuarına girip deneyimi tamamladım, iki saat sonra da Elektronik sınavına girdim ama aldığım notu hiç sorma.

Ödüllerinden biri de IBM Türkiye’deki bir aylık stajdı. Sence bu staj sana neler kattı?
Uluslararası bir şirkette çalışma deneyimi gelecek planlarım için çok önemliydi. Bunun yanında bir teknoloji şirketinin çalışma ortamında gözlem yapmak, işlerin nasıl yürüdüğünü izlemek, teorik bilginin pratikte nasıl kullanıldığını ya da aslında kullanılmadığını görmek ve her gün erken kalkıp mesaiye gitmek benim için belki de gelecekteki iş hayatımın mini bir simülasyonu oldu. Bir taşla bayağı kuş vurdum açıkçası. Yaptığım işlere gelince, elimin altında süper bilgisayarlar vardı ve istediğim gibi kurcalayabiliyordum bunları, söküp-takma, yazılım bazında sistemleri yönetmek gibi. Çoğu insanın bu fırsatı mezun olduktan sonra bile elde edemediğini düşünürsek bunu ilk senemde elde etmiş olmak benim için çok büyük şans ve fırsattı aslında. Ayrıca IBM İş Ortakları (IBM Partners) için yeni ürünlerin sunumunun hazırlanması ve bu sunumlarda aktif olarak görev almak gibi işlerle de uğraştım. Keşmekeşi görünce öğrenciliğin kıymetini anladım.

Peki senin gelecek planların neler?
Kadıköy Anadolu Lisesi mezunuyum ve şimdi Özyeğin Üniversitesi’nde eğitimime devam ediyorum. Seneye Erasmus ile iyi bir Alman üniversitesine gitmek ve orada enerji sistemleri üzerine ders almak planlarım arasında. İleride çalışmak istediğim üç alan var aklımda, birincisi bilgi teknolojileri sektörü, ikincisi yapay zeka ve üçüncüsü ki bu benim için en önemlisi: enerji sektörü. Türkiye’nin bu alanlarda yetişmiş kabiliyetli mühendislere ihtiyacı olduğunu düşünüyorum ve içinde bulunduğum jenerasyonun yurt dışında yaşama hevesinin aksine ülkemde kalıp, burada katma değer katmak istiyorum.

Ekleyin:: del.icio.us | Digg Facebook Google Myspace Yahoo