Daha önce “sabır öğretir” demiştik şimdi de, biraz bu deyiş üzerine yazalım. 1963 model olduğuma göre neredeyse, elli yaşına yaklaşırken öğrendim bu cümlenin gerçek anlamını. Şunun şurasında, bir iki yıldan beri, kulağım ağzımdan çıkanları çok iyi duymaya başladı. Bunun iki nedeni var.

Birincisi; daha az konuşmaya başladım, anlatmak değil artık muradım, anlamak! bu nedenle de konuşmayı azalttım, bağımlısıymışım meğer!

Artık az konuşuyorum.

İkincisi, “zaten bu kadar az konuşacaksan, o zaman anlamlı konuş” diyen bir ses beni bastırdığı için, dikkat ediyorum.

Artık, öz konuşuyorum.

Çünkü farkettim ki; zor bir işin içinde dönüp duruyorum. Konuşurken, kendimi bile duyamazken, nasıl olacak da diğer insanı/ları anlayacağım. Benim, kendi ağzımdan çıkanları duyamazken, başkasının ağzından bile çıkmayanları nasıl anlayacağım? Üstelik kendi zihnimi bile haritalamaktan yoksunken, nasıl olacak da, başkalarının zihinlerini okuyacağım?

“Zor dostum zor”, eski bir şarkı değil, meğer hayatın taa kendisiymiş!

History Channel’de yayınlanan bir belgeselde (The Brain) izledim, herhangi bir zamanda, beynimizde bulunan yüz milyar sinir hücresinden yaklaşık ondört milyar tanesi aktif halde, sayısız bilgilerle yine sayısız bilgiler arasında ilişkiler kurmaktaymış. Dakikada 300-1000 kelime düşünebilen bir yapıdan bahsediyoruz. Başkasını değil kendisini susturmanın en iyi yolu belki de konuşmak, çünkü düşünme denilen eylem sürekli olarak iç sesimizin sorduğu sorular ve cevaplardan oluşmakta. Bu nedenle sürekli konuşarak haberleşiyoruz. Ancak ne kadar çok konuşursak, o kadar az anlaşılabiliriz, bunun farkında bile değiliz.

Başkalarını anlamak ve etkilemek sanatı olan liderlik, kimi zaman hatiplikle karışır. Sadece hatiplerden, lider olur diye bir yanlış anlayış gelişmiştir. Her lider hatiptir, ancak her hatip iyi lider olmayabilir. Çünkü bir kişinin güzel konuşuyor olması, içimizde duygusal etkiler yaratan ve harekete geçiren bir sonuca yol açmayabilir. “Ne kadar da doğru söylüyor”, deriz ama davranış değişikliğine gitmeyiz. O zaman bu en fazla, öğüt vermek dışında pek fazla işe yaramamaktadır.

Sormak isterim, öğüt dinlemek arzusu içinde yananlarınız, tutuşanlarınız var mı. Yolda yürürken, aman ne olur bize bir öğüt ver! diye kimseyi çevireniniz var mı? Varsa, ayrıca bu konuda yazı yazacağım, ona bakabilir. Anne ve babalar, neredeyse sürekli olarak çocuklarına öğüt verme yolunu seçerlerse, ne kadar iyi niyetli olsa da, ne yazık ki; bu yaklaşım çocukların aile büyüklerinden uzaklaşmasından daha fazla bir işe yaramaz. Buna karşın, eğer doğru zaman ve yerde önemli bir örnek teşkil eden öykü anlatabilirlerse, etkisi muhteşem olur.

Oysa gerçek liderler, bize birşeyler yapabilme konusunda enerji aşılayanlardır, dürüst ve vizyon sahibi olmaları yolumuzu açar. Evrensel olarak insani değerler sahiptirler. Bu değerleri taşır, yaşar ve bize bulaştırırlar.

Bakın, Popüler Kültür'ün sığlıklarını ve yozlaşan toplumu eleştirirken biri neler söylemiş;

"Zamanımızın gerçek bireyleri kitle kültürünün kof, şişkin kişilikleri değil; ele geçmemek ve ezilmemek için direnirken, acının ve alçalışın cehennemlerinden geçenlerdir."

Kim mi demiş?
Hitler'in üniversiteden attığı ilk profesör  Max Horkheimer (1895-1973).
Lider olmak, dinlemek, anlamak ve harekete geçirmekse, kurulan ilişki son derece önem taşır. Bu ilişki özünde güvenli ve kalıcı bir ilişki olmalıdır.  Dolayısı ile ağzından çıkanı, kulağı duyan kişi, önce insan ardından da etkili bir lider olur.

Ekleyin:: del.icio.us | Digg Facebook Google Myspace Yahoo