Hiç kimse kusura bakmasın, bizler ellerini boyaya bulaştırmadan resim yapmaya çalışan bir toplumun evlatlarıyız.

Türkiye’nin gelecek 10 yılında önemli rol oynayacağını düşündüğüm bir arkadaşım geçenlerde bana şöyle bir şey söyledi: “Türkiye’deki gençler unvan telaşından hayatı ve önündeki fırsatları kaçırıyorlar.” Ardından da şunu ekledi: “Ben bir memur çocuğuyum, hiç unvan peşinde olmadım ve bundan dolayı oldukça mutluyum.” Kendisi 20’li yaşlarda Brüksel’de çok önemli görevlerde bulundu ve hala başarılı çalışmalarına devam ediyor.

Dünyayı çok iyi okumasıyla tanıdığım arkadaşım Türkiye’yi de hiç kuşkusuz çok iyi bir şekilde dışarıdan gözlemleyebiliyor. Bu yüzden vurgulamak istediği “Unvan telaşı” konusunu sorgulamamızda fayda var.

Enteresandır, şirketler özellikle krizin de etkisiyle çalışanlarına zam vermek yerine karizmatik unvanlar vermeye başladı. Bir anlamıyla göz boyama, yersen tabii. Birileri bundan fazlasıyla mutlu olurken birileri de her adım başı ‘müdür’lere rastlamaktan pek bir şikâyetçi.

Üniversitelerden devam edelim… En saygın üniversiteler ‘yönetici’, bunu bizim dilimize çevirirsek ‘müdür’ yetiştirmekle övünüyorlar. Yine yersen tabii.

Bizim çömez üniversiteli de aldığı bu gazla kendini bir konu üzerine yetiştirmek yerine ne zaman ‘müdür’ olacağını hesaplıyor. Bu yüzden Türkiye’de binlerce uzman açığı olmasına rağmen nasıl oluyorsa işsizlik var.

Bilmiyorum belki de bizde uzmanlaşma ve yöneticilik gibi bir ayrım olmadığı için ‘unvan telaşı’na kapılabiliyoruz. Ama şunu çok iyi biliyorum, işine tutkuyla bağlanan ve haliyle unvan derdi olmayan insanlar başarıya daha yakın.

Dünyayı değiştiren insanlara bir bakın. Bir Steve Jobs, bir Bill Gates, bir Mark Zuckerberg unvan amacıyla mı yıllar sonra milyar dolar değerde olacak şirketleri kurdular? Bir rock yıldızı unvan için mi en güzel parçalarını çalıyor? Ya da bir ressam en güzel resimlerini ‘kartvizit’ine “ressam” yazmak için mi yapıyor?

Unvan telaşına kapılmak bizleri gerçek galibiyetlerden uzaklaştırıyor. Bu, benim fikrim. Asıl odaklanmamız gereken parayı ve unvanı çok fazla takmadan tutkuyla bağlanabileceğimiz bir iş bulmak. Keşfetmek. Haa ne diyorduk; büyüyünce ellerini boyaya bulaştırarak “ressam” olmak isteyen bir adım öne çıksın! Yersen tabii…

(Nurettin Özdoğan - 26.10.09)

nurettin@kariyergenc.com