Mini Cooper’ından inerek yan yana dizilmiş restoranların gıdım farkla en lüksüne doğru yürüdü boyalı sarı saçları, solaryum yanığı teni ve elindeki Louis Vitton marka çantasıyla üniversitede okuyan bir genç kız.

Bilinçli Tüketici

Mini Cooper’ından inerek yan yana dizilmiş restoranların gıdım farkla en lüksüne doğru yürüdü boyalı sarı saçları, solaryum yanığı teni ve elindeki Louis Vitton marka çantasıyla üniversitede okuyan bir genç kız.

Kendinden evvel oraya varan diğer iki arkadaşının yanına oturup bir köri soslu tavuk ve buzlu çay sipariş etti.  Sarışın görünüp tende esmer olma tezatlarıyla hayata karşı zoru başarma ihtiraslarını kendilerince gerçekleştiren bayanlar, adını içinde barındırdığı üniverseteden alan Ankara’nın şehirden uzak semtinde Miami’den fazla bronzlaşılabileceği hissini uyandırıyor bünyemde. Bu teknokentlere yaptığım her ziyaretimde aynı şaşkınlığı yeniden yaşıyorum.

Ankara ziyaretlerimde ofise yakın olması sebebiyle öğlen yemeklerimi bu mekanlarda heder etmeyi tercih ediyorum. Yemekten sonraki gündelik kahve eşliğinde uzun düşünme seansında da bu bayanların masasındaki hareketlilik dikkatimi çekti. Arkamı döndüğümde şahit olduğum olay kanımı dondurdu. Yemeğinin üzerinde dolaşan arıyı “Git gerizekalııııığğ” diye kovan arkadaşın bu hareketi gerek ülkemiz gerek insanlığın gidişatıyla ilgili derin kaygılara sebep oldu iç dünyamda. Tüketime odaklı, yargılama yetisi elinden alınmış ve motomotlaştırılmış bir nesilden söz ediyorum.

 Bundan birkaç nesil öncesindeki üniversite gençliğinin idealleriyle kıyaslamak içimi sızlattı. Ama elbette yukarıdaki genelleme de tüm genellemeler kadar yanlış olma niteliğine sahip, yine de kişisel gözlemlerden elde edilen verilerin yine kişisel analizlerle dökümünden başka birşey değil.

Gençliğin tercihleriyle ilgili bir de kendi uzmanlık alanımdan bir tezat anlatmak istiyorum size. Özellikle Internet üzerindeki gelişimimiz konusundaki istatistikler benim kişisel gözlemlerimden daha iç karartıcı ne yazık ki. Google’a göre günlük 8 saatle hali hazırda Avrupa’nın en çok Internet kullanan ülkesiyiz. Çok değil bundan 4-5 sene önce bütün Avrupa ve Amerika fiber altyapısıyla evlere Internet götürmüşken biz hala Dial-Up teknolojisiyle 56k bağlantı için göbeklerimizi çatlatıyorduk. Bugün ise ilkokul çağındaki çocuklarımızın bile Facebook hesapları var, Messenger kullanımında ABD’nin ardından ikinci sıradayız ve rakamlar 25 milyonlarla telaffuz ediliyor.

Bütün bu rakamaları Internet ve Bilişim Teknolojileri endüstrilerinden elde edilen gelirler ve hacimle karşılaştırdığımızda Internet’te tek yaptığımız şeyin özünde “sosyalleşme”den öte gidemediği gerçeğini yaşıyoruz.

Endüstri olarak 2000’li yılların başında “penaterasyonu artırma”  odaklı çalışmalarımızı önemli ölçüde gerçekleştirdik fakat gerek kurumsal gerekse tüketici tarafındaki nitelikli bilgi teknolojileri tedariği ve kullanımında ne yazık ki üçüncü dünya ülkeleriyle yarış halindeyiz. Üstelik elimizde dünyanın en büyük işlemci gücü hacmini barındırmamıza rağmen.

Daha vahim olanı, bu tabloyu içi boş İnnovasyon dersleri, koca resimler ve iki kelimelik yazılardan  oluşan “Internet’te Yatırım Yapma” sunumları ve realiteden uzak füturizm sohbetleriyle dolduramayacağımız gerçeği. Bizim artık lise çağındaki çocukların yaptıkları arkadaşlık sitelerine bakıp “girişimci” sıfatı takmanın ötesine geçmemiz,  gerçek başarı hikayelerine ve en büyüğünün senelik 4-5 milyon dolardan fazla ciro ürettiği kaliteli iş üreten yazılım şirketlerine ihtiyacımız var.

Yemeğe konan bir arı bahane edilerek özünde paylaşmak istediğim konuya gelme gayretimde başarılı olduğumu ümit ederek hepinize kötü tezatlardan uzak günler diliyorum.